“Als Jorinde kookt, gril ik”

Wie had ooit gedacht dat ik nog eens met veel plezier hele dagen in de keuken door zou brengen… Dat ik voor onze gasten heerlijke gerechten op tafel tover en dat een grote (leef)keuken heel hoog op mijn wensenlijstje staat…

“Als Jorinde kookt, gril ik” was namelijk een favoriete (en zelfs op een krijtwand in ons huis geschreven) uitspraak van Paul. Niet geheel onterecht zul je merken als je verder leest. In het begin van onze relatie kon ik zogezegd nog geen ei bakken en liet ik zelfs water nog aanbranden.…

Macrobiotische prutjes & appelmoes

Zolang ik me kan herinneren heb ik geen interesse in of echt zin om te koken gehad. Wel heb ik al vrij jong (in mijn geheugen was ik een jaar of 12) thuis bij mijn ouders voorgesteld om zo af en toe te koken (meestal lasagne uit een pakje), omdat ik de ‘macrobiotische prutjes’ van mijn moeder echt niet lekker vond. Appelmoes was voor mij vroeger thuis echt de favoriet bij elke maaltijd, daar maakte ik alles ‘lekker mee’.

Eenmaal op kamers bestond mijn eetpatroon voornamelijk uit kant & klare pizza, brood met hagelslag, eierkoeken en zoute drop. Een echte fijnproever dus… Toen ik op gegeven moment Paul ontmoette en met hem ging samenwonen was hij dan ook degene die al snel aan het kokkerellen sloeg. Hij was al jong een echte lekkerbek, heeft het genieten van eten van huis uit meegekregen en heeft zelfs in professionele keukens gewerkt. Zoals je dus wel kan vermoeden, met mijn kookkunsten heb ik hem niet verleid.

Ik heb het nog nooit gemaakt, maar denk dat ik het wel kan

Verjaardagen en andere feestmomenten waren op een gegeven moment voor mij wel aanleiding om enthousiast de keuken in te duiken. Vooral (hartige) taarten en het liefst taarten die ik niet eerder had gemaakt. Die maakte ik dan voor het eerst voor het bezoek. Best gewaagd, maar ik hield (en hou nog steeds) wel van een uitdaging. En het pakte ook eigenlijk (bijna) altijd goed uit en kon de goedkeuring wegdragen van het bezoek, met lege schalen als bewijs.

Bijna altijd goed… er waren zeker ook grote bloopers, zoals die keer dat mijn ouders een feestje gaven ter ere van hun 25-jarig huwelijk. Ik had voorgesteld een “bruidstaart” voor ze te maken, bestaande uit meerdere lagen. Zo’n typische 3 tot 5 lagen bruidstaart met bovenop het bruidspaar…

Ik weet niet meer wat ik van te voren dacht (of eigenlijk niet nagedacht) en mijn bakkunsten had ingeschat. Uiteindelijk compleet gestrestst (te laat begonnen want ‘dat doe ik wel even’) eindigend met een keuken in complete chaos en slechts een (1!) laag cake met wit marsepein er amateuristisch omheen gevouwen. Oh ja, gelukkig wel een bruidspaartje bovenop en echte rozen eromheen zodat het tenminste nog enigszins als bruidstaart te herkennen was…

Wie het eerst thuis is na een dag werken, die kookt

Paul & ik hadden in Nederland op een gegeven moment de afspraak dat wie als eerste thuis was van het werk, die dag zou koken… De dagen dat ik eerder thuis was in al die 20+ jaren zijn op 2 handen te tellen. Dat was echt niet omdat mijn werkdagen officieel zoveel langer duurden, ik zorgde er stiekem bewust wel voor om later thuis te zijn dan Paul.

“Gelukkig” stond er eigenlijk altijd wel file op de ring van Amsterdam, dus ging ik vaak pas rond 19.00 uur richting huis. Paul had tegen die tijd vaak al een korte fietstocht na het werk gemaakt en was dan al lang en breed met de voorbereidingen van het avondeten begonnen. Wanneer ik dan eindelijk rond half 8 thuiskwam, kon ik zo aan tafel. Heerlijk vond ik dat! Zowel het feit dat ik niet hoefde te koken, als het eten dat door Paul op tafel werd gezet.

Die enkele keer dat ik onze straat in reed en en zijn auto niet zag staan… dan brak het zweet me bijna uit bij de gedachte dat het mijn beurt zou zijn te bedenken wat we gingen eten en het te maken. Ik moest ik mezelf dan bedwingen om niet om te keren en met een omweg naar huis te gaan…

Wordt vervolgd!

.