Toen wij 4 jaar geleden rondliepen bij de bezichtiging van ons huidige huis en erf, zagen we al een schattig oud en onbewoond huisje staan er vlak naast. Dit hoorde helaas niet bij de verkoop en was ook niet te koop.
De makelaar wist niet wie de eigenaar was en adviseerde ons met klem om ons eerst maar eens te vestigen in het dorp en ons zogezegd ‘te bewijzen’ dat we hier permanent wonen en deel uit willen maken van de gemeenschap. En niet de zoveelste Nederlander zijn die hier een tweede huis koopt, wat vervolgens het grootste deel van het jaar onbewoond is.
En heel eerlijk gezegd maakte het ons in het begin nog niet veel uit. We hadden klussen en werk genoeg om ons eigen huis bewoonbaar te maken en gite MTB Morvan te realiseren.
Alleen… door omstandigheden, meer kluswerk dan verwacht (wanneer niet) en de onmogelijkheden van uitbreiding van ons huis zelf hadden we na ruim 3 jaar helaas nog steeds niet meer slaapplekken gerealiseerd voor onze gedroomde MTB Morvan Fiets & Geniet vakanties. Nog steeds konden we geen kleine groepen mountainbikers op ons eigen terrein ontvangen voor een MTB vakantie.
Het huisje hebben we sinds we hier wonen wel wat verder zien vervallen; er waren kapotte ramen en leien van het dak die eraf vielen. Ook zagen we regelmatig vogels, vleermuizen en wespen naar binnen vliegen de afgelopen jaren. Maar nooit een eigenaar gezien.
Ondertussen hebben we ook andere bedrijfsactiviteiten. Zo is Paul met veel plezier aan het werk als timmerman en is Jorinde haar marketing kennis & ervaring aan het inzetten om andere ‘ik vertrekkers’ zoals wijzelf te helpen meer klanten te krijgen. En in de zomermaanden organiseert ze haar Geheime Tuin belevenissen, met van de zomer ook creatieve workshops.
Toch… elke keer dachten we weer… als we dat huisje er nou eens bij kunnen krijgen… Dan kunnen we op een redelijk eenvoudige manier eindelijk meer slaapplaatsen realiseren om die groepsvakanties voor 4-6 (misschien zelfs 8) personen te organiseren.
Afgelopen zomer was Paul ons toegangshek aan het repareren toen er opeens een oud mannetje langs reed en stopte bij het onbewoonde huisje achter ons. Dit bleek de eigenaar, monsieur Cailac, te zijn die de boel even kwam bekijken. Totaal onverstaanbaar Frans, dus ontzettend moeilijk te volgen. Hij kwam zijn auto ook niet uit, maar gaf ons wel zijn naam en telefoonnummer voor als er iets met het huisje zou zijn, bv blikseminslag. Hij woonde zelf namelijk in een stad zo’n 80 km verderop. Natuurlijk wilden we dat en het lag op het puntje van onze tong om op dat moment direct te vragen of hij het niet wilde verkopen. Maar… we zijn na 3 jaar wel enigszins ingeburgerd en begrijpen wat meer de manier van omgang van en met Fransen. Het Nederlandse directe, dat werkt niet en vaak zelfs averechts in Frankrijk, dus we hebben wijselijk onze mond gehouden.
En toen kwam er in oktober dan opeens die opmerking van een ander oud buurmannetje iets verderop, monsieur Lefevre. Jorinde was Feya aan het uitlaten en werd zoals wel vaker binnengevraagd voor een kop koffie. Nou praat deze man echt heel plat Frans, “morvandeaux” dus dat is echt hard werken zo’n bakkie koffie en daar heeft Jorinde dus echt niet altijd zin in. Maar deze keer zei ze ja en dat was maar goed ook!
De koffie stond nog niet op tafel toen monsieur Lefevre vroeg of we al wisten dat monsieur Cailac zijn huisje ging verkopen. Beide heren hadden en hebben namelijk regelmatig telefonisch contact, ze zijn hier vlak bij elkaar opgegroeid. Dat telefoonnummer voor noodgevallen kwam dus goed van pas en we hebben hem direct gebeld om te vragen of het klopte van de verkoop en zo ja, dat wij dan zeker geïnteresseerd zijn.
Alhoewel we nog lang niet klaar zijn met de projecten op ons terrein en er nog veel in de planning staat…. Konden we dit gewoon niet aan ons voorbij laten gaan.
Zodoende zagen we eind oktober het huisje voor het eerst van binnen. Het blijft bijzonder hoe dat bij veel Franse huizen gebeurd… Monsieur Cailac had er ruim 25 jaar geleden voor het laatst een vakantie doorgebracht en de vuile vaat op het aanrecht achtergelaten, kleding verspreid over de grond, bedden half opgemaakt en voorraadkast met blikken eten totaal ontploft en leeggelopen. De muizen, vleermuizen en andere diertjes hebben er vervolgens de afgelopen 25 jaar een nog ergere puinhoop van gemaakt…
Na een korte bezichtiging (we werden misselijk van de viezigheid), hebben we monsieur Cailac uitgenodigd voor een kop koffie bij ons thuis. Na eerst een praatje over koetjes en kalfjes, ter zake gekomen. Omdat hij zelf eigenlijk wel behoorlijk geschrokken was van de slechte staat van het huisje en het ons kennelijk echt gunde, vroeg hij een schappelijke prijs. Waarop wij direct, zonder er verder over na te denken, ja zeiden. Vervolgens wat gegevens uitgewisseld, waaronder die van de notaris en van een bedrijf in de buurt die een diagnostisch rapport van de staat van een huis moest opstellen.
Monsieur Cailac wilde nog wel, ontzettend lief, voor ons de elektra laten aansluiten, die al 25 afgesloten was en totaal niet meer op norm. Van ons hoefde dit niet, maar dit wilde hij perse voor ons regelen. Uiteindelijk was dit een heel gedoe, veel heen en weer gebel, energiebedrijf dat niet kwam opdagen, dan weer wel maar onverrichte zaken weg ging, etc etc.
En ondertussen bleef het verder stil. Geen notaris, of voorlopig koopcontract en we hadden ook nog niets op papier. Dit wordt door de verkoper geregeld, dus we konden hier ook zelf niet verder mee. Monsieur Cailac heeft geen email en nog zo’n oude telefoon waarmee hij alleen maar kan bellen en gebeld kan worden. Hij luistert zelfs zijn voicemail niet af… We gingen ons afvragen of het wel door zou gaan. Maar we zijn er – weer bewust – niet achteraan gegaan. Gewoon (enigszins tandenknarsend) afwachten tot we weer wat horen, op z’n Frans.
Ons geduld werd beloond: Op een vrijdagochtend in januari werden we opeens gebeld door een notaris die ons vraagt of het klopt dat wij het huisje willen kopen. Hij zat op dat moment met monsieur Cailac aan tafel bij hem op kantoor. We spreken telefonisch een aantal zaken door en krijgen direct een datum voor de overdracht, al een maand later. Wow!
Maar in Frankrijk kan het met een huis kopen tot op het laatste moment bij de notaris opeens fout gaan en de koop niet doorgaan. Familieleden die het (opeens) niet eens zijn met de verkoop bijvoorbeeld… We probeerden onszelf dus nog niet gek te maken van enthousiasme, maar stiekem al wel grootste plannen aan het maken natuurlijk 😊
Op 27 februari was het dan zover en was de overdracht! Zonder problemen gelukkig. De sleutels hadden we allemaal al maanden in ons bezit, maar de luiken van het huisje gingen die dag voor het eerst sinds 25 jaar weer open.
Ondertussen hebben we met hulp van vrienden het hele huisje al leeg gehaald en heeft het een 1e schoonmaak gehad.
Naast heel veel troep, hebben we ook leuke en bijzondere spulletjes gevonden en oude foto’s die zeker een mooi plekje gaan krijgen straks. De achtergelaten piano valt misschien ook nog op te knappen, wie weet… Jorinde kan dan eindelijk nog eens piano leren spelen. Bij het opruimen vond Jorinde ook nog een stapel wetenschappelijke tijdschriften van uitgeverij Elsevier, het bedrijf waar ze ruim 15 jaar voor heeft gewerkt in Nederland. Hoe bijzonder is dat?!
We hebben er nog een aardige klus aan om het op te knappen en bewoonbaar te maken. Maar volgend jaar, in 2026, kunnen hier zeker vier gasten verblijven. Zodat we eindelijk onze gedroomde compleet verzorgde MTB Morvan Fiets & Geniet vakanties voor kleine groepjes (4-6 personen) op ons eigen MTB Morvan terrein kunnen organiseren!
En ja, de pizzaoven is dan ook zeker af 😉